Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 60 | година XI | мај-јуни, 2008



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 60 мај-јуни, 2008
Проза

Синот

/3
стр. 1
Стево Симски

Имаше триесет години кога во соседната соба умираше татко му. Беше три по полноќ. Посакуваше да го снема во утрото. Болно чекаше да му се издлаби погледот низ прозорецот што го скратуваше надворешното темнило. Напрегнато загледан, одвај забележуваше некои точки од својот лик, кој се цепеше во двојните прозорски окна. Седнат на креветот ги швајсуваше цигарите.
    Повторно почна да го гуши сликата дека мајка му ќе ја отвори вратата и ќе го викне застаната на прагот, без збор. Ударите на срцето му избиваа преку прстите. Очите му се навлажнија од затемнетата природа на она што требаше да се случи. Погледот не можеше да истече од вратата и почна да ги разголува грубите слоеви наталожена боја и да се провира низ нив. Се запре пред несразмерноста на шарките. Педа под врвот, на средина, грубото оштетување на шперплочата му ги гребеше очите. Погледот се лизна по кривата летва од рамката и се обеси на никлуваниот, потемнет клуч што го привлекуваше со својата присутност и непотребност. Немаше сила да размислува. Замастениот раб на вратата, под излижаната квака, го чудеше и му го темнееше погледот. Тој секогаш механички притискаше за да ја затвори.
    … Гледајќи во вратата посака таа веќе никогаш да не се отвори. Да не постои. Да е заѕидана… Се готвеше да стане и да ја заклучи. Но таа тогаш се придвижи, праволински, кон собата, набивајќи го просторот со сиот воздух во него. Раѓајќи болка што не му дозволуваше да крикне. Всадувајќи сеќавање и тежина од која повеќето луѓе никогаш не се ослободуваат, носејќи неоснована вина: „Зар требаше сега?“. Трајност што се истакнува до последниот удар на срцето.
    На прагот стоеше мајка му. Но, тој не ја препозна. Не знаеше дека за неколку часа може толку да се остари. Да се пропадне. Да се побели. Но, знаеше дека е таа бидејќи никој друг немаше право, никој друг не смееше да ја отвори вратата.
    – Татко ти те бара – прочита од усните.
    Станувајќи од креветот изгуби неколку килограми. Главата го повлече нагоре, а сепак сè уште седи. Се двои. Не може да го згазне. Да чекори. Да диши. Долго го поминуваше прагот како провевот да го враќаше назад во некоја бестежинска состојба… Потоа се најде над постелата на татко му.
    – Синко, истриј ми ги нозете – покажа со поглед стариот, бавно одлепувајќи ги усните.
    Извршувајќи ја желбата на татка си, го допре најстуденото што пече и остава трага. Колку и да го прекриваше заборавот, пак му го враќаше


Ова е извадок од:
еКнига
Печатена книга




Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+