Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 07 | година II | февруари-март,1999



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 07февруари-март,1999
Проза

Прашина

/3
стр. 1
Петар Волнаровски

    Годините минати; годините со неа и годините без неа, ликуваат. Навраќањето е блага болка која со сласт си ја нанесувам, и која секогаш успева да ми ги замрзне мислите; токму толку, колку да можам да дејствувам. Другото – тоа се само одблесоци… Којзнае дали е битно, и дали воопшто некогаш било битно зошто работите се повторуваат – секогаш. Сега, јас повторно сум Тогаш, а не сум. Таа повторно е Тогаш, а не е. Само времето е Сега.

* * *

    Со усни суви од страст, минувам по нејзиното тело. Некаде зад очите ми ечи ехото од релјефот на нејзината кожа; сите оние линии одново се врежуваат во мојот Ум, на истите места каде што беа некогаш… Се обновуваат, се откриваат, како некоја одамна покриена статуа, со покривка натежната од живата прашина падната врз неа со времето што беше предолго, предолго; премногу, и премногу долго.
    Очите ја пиеја. Носот го голташе мирисот што беше сеќавање, враќање.
    Се затвораше циклусот. Токму така. Токму овде. Во овој момент, таа беше Вчера, Денес.
    Ниеднаш не помислив Утре.
    – Знаеш, имав заборавено како изгледаш“ – гласот ми гребеше засипнато. – Но, оној внатре во мене се сеќава…“ – сакав да ги затворам очите, но очните капаци ми се мермер, не се помрднуваат.
    А таа ги имаше заклопено своите.
    Не ги отвора. Како да се плаши да ми ги покаже. Само испушти некаква молбена воздишка, извивајќи се, и ме зграпчи за главата повлекувајќи ме кон своите гради.
    Се спротивставив.
    Не. Само помислив тоа да го направам.
    А во Умот продолжив да го барам сеќавањето за она, скриено зад нејзините очни капаци… Во себе ја молев да престане. Да ме ослободи од прстените на страста на нејзиното тело со кое ме беше обвиткала, и да ми ги покаже длабините на синилото во кое што сакав да нурнам…
    … Да потонам. Да задишам од спокојството внатре.
    И да распарчам. Да запалам. Да ја разгрнам пепелта и да играм врз гробот на сè она што некогаш ме радуваше, за да можам повторно да се радувам.
    Зар има друг начин да се сетам на радоста?
    А таа не попушта. Ме влече. Моја е страста, но каде сум јас? Страста постои без мене. Ми ја одведе, ја оддели од мојот Ум, ја отуѓи од мојата душа, и само таа остана во телото мое.
    А јас лебдеам. Одозгора. Без своето тело. Без страста. Таа остана долу. Ги чувствувам брановите задоволство што ги испраќа моето тело.
    И оној внатре во него.
    Оној што се сеќаваше.
    Со солзи во очите ми зборува за






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+