Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 71-73 | година XIII | март-август, 2010



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 71-73март-август, 2010
Проза

Пливање во прашина

(извадок од романот)


/13
стр. 1
Игор Исаковски

159.
    Во 22:оо ја исклучив миксетата, ја зедов торбата и касетофонот дискотечен, Снежана го зеде шишето и тргнавме. Го поздравивме Божа во фоајето и продолживме кон павилјонот.
    Таа ја отклучи собата и влеговме внатре. Ги отвори прозорците, јас го вклучив касетофонот и избрав касета. J.L. Hooker, ‘66. Let’s Go Out Tonight. Погледнав кон небото. Немаше месечина. Ја затворив вратата. Таа стоеше на средината на собата. Во собата имаше два кревети, маса со два стола и лавабо. Ја бакнав. Ми возврати и тргна кон вратата. Молчев. Се прашав како се чувствувам. Не чувствував ништо особено. Бев смирен.
    – Морам да одам – рече со дланката на кваката.
    – Зошто?
    – Сите видоа дека доаѓаме заедно наваму.
    – Океј. Ќе се видиме утре.
    – Може да те разбудам?
    – Да, баш би било фино.
    – Ќе дојдам рано.
    – Дојди.
    Се врати кај мене, бакнежот траеше долго и потоа ја затвори вратата зад себе. Јас легнав на креветот, потегнав од шишето и се вслушав во Blues-от. На масата видов кутија цигари. Ги оставила за мене, помислив и додека палев една ја отворив вратата. Еден жолтокос стоеше од другата страна и се сепна. Го погледнав, тој замина низ ходникот и влезе во една врата. Во ходникот имаше уште луѓе и сите ме гледаа испитувачки. Момчиња и девојки. Бевме врсници, отприлика. Ходникот делуваше запуштено: ѕидовите беа посивени и пожолтени од времето и не можеше да се каже која била нивната боја порано. Ходникот беше долг и на секои 5-6 метри имаше по една слаба гола светилка. Жолтилото и сивилото си го имаа најдено својот дом. Светилките беа толку слаби што можев да ги видам жиците во нив. Се вратив во собата. Вратата остана отворена. Од надвор се чу џагор. Српско-хрватски со чуден акцент. Босанци, си реков и ја засилив музиката. Жолтокосиот се појави на вратата. Стоеше и ме гледаше. Имаше насмевка во очите.
    – Влези – му реков.
    Влезе и седна на еден стол. Го понудив со ракија. Отпи и ми го врати шишето.
    – Како се викаш?
    – … Вампир – реков.
    – Вампир, хахаха! – и потегна од шишето.
    – А ти?
    – Суад.
    – Здраво Суад.
    На вратата стоеја уште неколку момчиња и девојки.
    – Ова е Вампир – рече Суад.
    Тие се смееја.
    – Од каде доаѓаш, Вампиру? – праша некој.
    – … Од гроб – реков.
    Тие повторно се насмеаја. Ги викнав внатре и станав од креветот.
    – Седнете на овој. На другиот ќе спијам.
    Шишето сврте еден круг и дојде меѓу мене и Суад. Потоа, и тој се повлече. Останавме јас и Blues-от. Во


Ова е извадок од:
еКнига
Печатена книга




Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+