Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 76 | година XIV | јануари-февруари, 2011



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 76јануари-февруари, 2011
Есеи

Есеј за манипулацијата

(од „Есеј(от) како вежбалиште“, Блесок, 2010)


/7
стр. 1
Јелена Лужина

Манипулацијата е, несомнено, опака и разурнувачка категорија. Згора на тоа и категоријата од мрачно потекло, ама и од силен, такаречи тектонски потенцијал. Сите ја препознаваме веќе на прв поглед, сите за неа размислуваме, сите со неа имаме директен опит и сите ја имаме почувствувано, не еднаш, на сопствената кожа. Накратко, за неа сите би имале нешто за кажување! Заради нејзината постојана и неодминлива „вмешаност“ во речиси сите мигови од нашите животи и нејзиното наметливо присуство секаде, дури и во нашите сништа, многупати се чувствуваме не само немоќни или бесни, но и – директно изманипулирани! Од кого или од што? Се плашам дека ваквото прашање, само навидум просто и реторичко, тешко дека подразбира едноставен одговор. Мислам, се разбира, на одговорот кој би бил директен, краток и јасен.
    Помислувате ли, некогаш, дека и самата манипулација – сениште што лебди насекаде – успеала да ни се наметне како една од последните „големи теми“ со кои нашава збунета култура сè уште умее и може да се занимава? Во овие не-многу-весели постмодерни времиња на општата деконструкција и фрагментација, времиња во кои – наводно – под големиот килим на глобализацијата веќе е сметено ама навистина сè што, колку до вчера, на сите ни се гледало релевантно (или вредно за сериозен ангажман), сите други „големи теми“ станале безнадежно излитени и неповратно поарчени, та неизбежно дотуркале до општа маргинализација. До сопствениот крај. Доколку треба да им се верува на познавачите и на оние што се сметаат за такви, сите ние веќе одамна – не од вчера! – живееме во фамозната крајологиска пандемија, за која Фукујама и компанијата веќе кажале и изнапишале такаречи сè. Цели легии, кохорти и фаланги на постмодерните теоретичари и пророци – сите тоа го знаеме, бидејќи не можевме а да не ги испрочитаме нивните разгласени текстови! – оваа катаклизмична крајологија (која денеска ги условува нашите мали животи) одамна ја имаат изелаборирано не само детално, но и мошне ефектно. Досега ни се дескрибирани сите нејзини темати, модалитети и вариетети: и крајот на идеологијата, и крајот на историјата, и крајот на метафизиката, и крајот на уметноста, и крајот на големите корпорации, и крајот на економскиот, политичкиот и образовниот систем… И крајот на светот, се разбира!
    Крајот на сè и сешто, вклучително и на самиот човек, несреќниот hommo sapiens кој, во меѓувреме, на оваа мала и сè позагрозена планета успеал да се изнамножи до неверојатните седум-и-нешто милијарди примероци.
    Доколку навистина треба да им веруваме на овие гласноговорници на катастрофата што нè


Ова е извадок од:
еКнига
Печатена книга




Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+