Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 86 | година XV | септември-октомври, 2012



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 86септември-октомври, 2012
Есеи

Исповеднoто пишување како стил застапен во делата на св. Аврелиј Августин, Фјодор М. Достоевски и Вирџинија Вулф

/6
стр. 1
Нина Милева

Во литературата исповедното пишување е наративна форма изразена во прво лице еднина и најчесто претставена во форма на непрекинат дневник или пак збир лични писма. Исповедното пишување најчесто ни ги открива личните мислења на авторот, неговите емотивни и мисловни процеси, и неретко неговите затаени задни намери. Она што мора да се забележи кога станува збор за ваквите записи е нивната специфична содржина. Имено, исповедните текстови не се обични автобиографски белешки, туку често, како што алудира името, тие содржат исповедање грешки и гревови од страна на авторот.
    Целта на овој есеј е подетално да се разгледа концептот на исповедното пишување, влијанието кое неговите карактеристики го имаат врз авторот, и воопшто белегот кој овој стил го оставил врз западната литература. За да се постигне оваа цел, есејот ќе разгледа три конкретни дела кои содржат исповедни елементи, имено „Исповеди“ од св. Августин, „Записи од подземјето“ од Фјодор М. Достоевски и „Сопствена соба“ од Вирџинија Вулф. Исповедните елементи во овие три дела ќе бидат детално разгледани со цел да се формира ретроспективна анализа на формата и употребата на исповедното пишување низ западната литературна историја. При оваа анализа, ќе се разгледаат различните стилови што се провлекуваат низ исповедното пишување, како овие стилови еволуирале низ времето и конечно, каков ефект овие стилови имале врз авторот (исповедникот), кој ги развил. Заедно со трите горенаведени дела, овој есеј ќе се повика на две додатни литературни критики кои ќе бидат искористени како теориски референтни точки.
    „Исповедите“ на св. Августин се често окарактеризирани како првото автобиографско дело на западната литература. Накратко кажано, во своето дело Августин се концентрира на конкретни моменти од неговото детство, адолесценција и конечно возрасен живот, со цел нам, на читателите да ни ги истакне најверојатните причини кои придонеле кон неговото прибегнување кон религијата. На автобиографскo ниво, тој детално се присетува на настани од горенаведените периоди, доловувајќи ни ги настаните сликовито и живописно. На исповедничко ниво, кое ќе биде подетално разгледано во овој есеј, св. Августин се задржува на своите гревови, надолго искажувајќи жал и каење.
    „Сега нека Ти каже, ете срцето мое, што барало таму, дека џабе бев лош и дека за мојата злоба немаше друга причина освен самата злоба. Гадна беше, но јас ја сакав. Сакав да пропаѓам, го сакав мојот грев, го сакав не она кое ми недостасуваше, туку самиот мој грев, грозна душа, која се распрснуваше од Твојата крепост во пропаст…“
(св. Августин, 2.4.9)
    Еден конкретен настан кој се чини дека посебно го мачи е кражба на






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+