Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 25 | година V | март-април, 2002



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 25март-април, 2002
Критика

Балканската еретика на љубовта

/12
стр. 1
Јелена Лужина

    Дали, навистина, мислиме и зборуваме за една иста работа кога зборуваме за љубовта?
    Јулиа Кристева/Julia Kristeva, една од оние упорни/луцидни жени што се занимаваат само со најкомпликуваните прашања на човечкото постоење (меланхолија, депресија, нови општествени болести, неуроза, болка, ужасот…), во една од своите мошне интригантни книги (Љубовни приказни / Histoires d’amour : 1983) ова загадочно прашање настојува да го постави и да го разгледа во сета негова комплексност. „Потпирајќи“ се врз цела дузина клучни „потпрашања“:
    Дали љубовта е чувство или (можеби, сепак) некаква специфична состојба (на духот)? Како (сè) љубовта се искажува? Низ какви (сè) модалитети се покажува и/или докажува? Каков е нејзиниот – толку специфичен! – јазик? Некои автори и – особено – авторки несомнено специфичниот љубовен јазик безмалку целосно го „изедначуваат“ со поетскиот, сметајќи дека и во двата случаи станува збор за „восход на метафорите“: дури и кога љубовниот исказ се привидува како (навидум) сосема „едноставен“, еднозначен (јас-те-сакам), неговите референцијални и комуникативни потенцијали битно ја надминуваат „содржината“ на изговорените/испишаните зборови – имено, тие „едноставни“, еднозначни зборови секогаш имплицираат/конотираат (всушност – имагинираат!) многу-многу повеќе отколку што нивната ортографско-ортоепска појавност може да „собере“. Имагинираат цел еден космос!
    „Можно ли е, воопшто, љубовта да се соопшти? Зарем љубовниот дискурс не е едниствениот (од сите можни дискурси) којшто е можен само во прво лице?“ – прашува една декларирана балканска феминистка, фасцинирана од откритието на европските семиотичарки (Кристева, но и некои други) дека „темелната карактеристика на љубовниот дискурс е токму несигурноста/неодреденоста на неговиот предмет“ (Popovic-Perisic, 1988:69). Оттука произлегува и заклучокот: вистинското „имагинарно поле“ на љубовниот дискурс е писмо. Поточно – љубовното писмо!
    Што е љубовното писмо? Желба да се допре/стаса до другиот, желба Јас да биде/стане Другиот. Истата ситуација ја препознаваме и како почетна ситуација на пишувањето, смета Кристева. Љубовта, како и пишувањето, ја означува состојбата на нестабилност, „во кое индивидуата повеќе не е неделива, единствена, стабилна: тоа е состојбата во која Јас прифаќа да се втопи во Другиот, да живее за Другиот“ (Kristeva, 1983:121).
    Писмото – не само љубовно туку и книжевно! – станува „простор во кој Јас го повикува Другиот, затоа што сака, страда, ги прераснува сопствените граници, го надраснува сопственото Јас“ (Popovic-Perisic, 1988 : 69).
    Барт, нели, смета дека пишувањето е самата љубов – затоа што произлегува од чисто задоволство, па (оттука) мора и да го произведува истото тоа, имено чисто задоволство: во неговиот поимовен систем, љубовта (на Другиот, кон Другиот) станува име за пишување (Barthes, 1975).
    Произлегува, ете, дека љубовта и пишувањето суштествено ги поврзува едниот


Ова е извадок од:
еКнига




Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+