Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 30 | година VI | јануари-февруари, 2003



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 30јануари-февруари, 2003
Театар Текст

Лепа Ангелина

/7
стр. 1
Благоја Ристески - Платнар

_______________________________________________________________________

Лица

Лепа Ангелина
    Болен Дојчин
    Света Недела
    Жолта Евреина
    Митре Поморјанче
    Павле Плетикоса
    Езакиј
    Јован Ангел
    Ирина
    I Старица
    III Старици
    Роман Мистик
    I Заповедник
    II Заповедник
    I Стражар
    II Стражар
    Либиецот
    Војници и монаси

Прва сцена

Внатрешноста на црквата „Света Недела“ во Солун. Црквата е раскошно украсена. Сè е во позлата. На предметите: шанданите, полилеите, иконостасите, длаборезите се нафатил дебел слој прашина и пајажина. Владее, некаква, жолтеникава полутемнина. Со страшен тресок се отвора влезната врата. Од провевот се крева облак прашина. Влегуваат Болен Дојчин, Павле Плетикоса, Митре Поморјанче и Жолта Евреина. Застануваат на средина, гледаат и молчат.
    
    Болен Дојчин:
(Изгледа импозантно: со долга коса и кожен калпак на главата. На левото бедро носи сабја дипленица, на десното сјаен кинжал. Облечен е во панцирана кошула.) Како што кажа Ефтимиј, пророкот кутмичевички, негде долу, под белава мрамора, скрито лежи знамењето Перуново. Копјето негово, веда недодржима и штитот негов, пред наезди непопустив… Барајте.
    Жолта Евреина:
Дали треба Дојчине, дали мора?
    Болен Дојчин:
Се гласи шепот под бедемине солунски, тивка шепот, дробна песок и навева во школките ушни. Зар не слушаш Жолта Евреина, моја кршна побратима: од другана страна, зад морено мнамоно, либиската војска ни се спрема. Ми ружаат со оружје сто кедрови галии на три ката, сто гемии од абонос со три реда весла, сто бронзени кораби црних едрах. Ги ружаат и чекаат погодата да се згоди, студен ветер да повее, за да тргнат кон навака. Кога ќе дојдат што ќе најдат: нас неколку на крепоста бранители.
    Жолта Евреина:
Не сме доста?
    Болен Дојчин:
За смртта и премногу, за надежта таман толку, за победа ни одблизу… Многу дамна, под Византа града, фалангата наша парам – парче би разбита од што тој што водел дур од после мислел. Во бојна заслепеност не ја смерил својата дребност пред седумте цариградски ѕидини, а ни двете никој не се најде да ги турни, пустинската ѕверка да ја скорни и убие. Од тогаш силна војска не скрпивме, сал по некој добар јунак повремено, безвремено преполовен. Затоа барајте, ако нешто може да нè спаси од либиската чудест тоа ќе е на Громовникот оружјето.
    Павле Плетикоса:
Кога Дојчин словом бара да се бара, тогаш мора да се бара.
    Митре Поморјанче:
Каде? Како?
    Болен Дојчин:
Еве вака. (Го вади кинжалот, клекнува и со неговата рачка почнува да потчукнува по подот.) Вслушнете се дал ќе екне празнината, тучот в слухот да ви здроби шуплината. Кај што полно одгласува таму ништо нема, кај што празно одѕвонува таму ќе е бараното.
    Митре Поморјанче:
Ако не го најдеме пожелното?
    Болен Дојчин:
Ниту најстарите Солунчани не памтат кога на






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+