Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 36 | година VII | мај-јуни, 2004



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 36мај-јуни, 2004
Проза

Враќање

/4
стр. 1
Зоран Ковачевски

    Кога се вратив во Ресен јас веќе не бев млад, а и градот остарел. Се нишаше вратата на хотелот „Турист“, како старец лабаво обесена на лабави шарки. И сите што ме пречекаа беа пристари и познати. Само џамиите, сè уште бели, ме гледаа од страните, и погоре на ридот камбанаријата на црквата со потсмев околу устата.
    Рако ми рече: „По цел месец ти си прв што слезе од автобусот“. Куферот ми ја жулеше раката и јас влегов во кафето да се одморам. Имав многу земји рашетано, на многу чуда им се восхитувале моите очи, но човекот си е врзан за своето место и еден ден секој се враќа од кај што пошол. Јас се вратив во Ресен. Цара во сабота ја бојадисуваше косата; Јосиф наутро одеше во весникарата и седнат до продавачот ги читаше сите весници што доаѓаа во нашиот град.
    Нашиот град беше кутија. Јас имав еден коњ, бел, и претпладне јавав по бавчите и планините. Коњот трчаше по полињата, околу зеленило и камења, зелени водје, поток што го прескокнуваше во еден скок. Кога ќе скапнеше, јас го пуштав мојот бенчо да се издише, да попасе по тревата, самиот легнував под оскорушите и дремнував.
    Еден ден Јосиф ми рече: „Што мислиш да правиш? Да работиш или да отпатуваш?“
    Тој го мразеше безделништвото. И колку и да ме сакаше, му бев единствениот син, уште повеќе не можеше да ме гледа како се дембелам. Јас молчев и гледав над неговиот нос. Потоа реков: „А што ќе добијам ако работам? Немам волја за работа.“
    Тој ме истера од дома. Заедно со коњот. Јас тогаш на отпадот најдов некој стар пајтон, го поправив, немаше две колца, и застанав на плоштадот белки некој ќе се симне од попатниот автобус, далечен патник со големи ковчези што се тешки за амалите и ќе побара да го превезам. Пред коњот фрлав слама, а јас седнат на предното седиште со камшикот в раце, дремев. Бев нашол ветва кожена наметка со капуљача и кога ќе заросеше не се мрднував од својот пајтон, само ќе ја покриев главата со капуљачата и гледав како пред мене, тупкајќи со копитата, испарува мојот коњ. Немаше поголемо задоволство за мене од тие дождливи попладниња, кога по плоштадот и паркчето не се движеше никој и само ние, стариот пајтон, белиот коњ и јас, немо седевме среде водјето што течеа околу нас и се вливаа во отворите на градската канализација. Во тие часови јас бев среќен човек.
    Коњот понекогаш киваше силно, како






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+