Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 44 | година VIII | септември-октомври, 2005



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 44септември-октомври, 2005
Проза

Животот е сон

/3
стр. 1
Зоран Зафировски

    Третпат во животот носам нечиј крст. Одам прв во процесијата. До мене е еден гробар, мошне млад, кој ја одредува маршрутата. Жештината ми удира в глава. Помислувам на ладно пиво. Дали е тоа неприкладно во ваков момент? Гледам во спомениците. Мермерот е скап, си мислам. Некои од портретите се баш успешни. Еве го мојот наставник по ОТП… па поранешниот градоначалник… Најпосле стигнуваме до ископаниот гроб. Над него има една малечка камена плоча а на неа две елипсести фотографии на порцелан. На едната е неговата сопруга. Починала пред дваесетина години.
    На другата тој, само многу млад.
    Бабите си ги знаат добро улогите. Претходно сигурно мавнале по една од нога, да им се пушти гласот. Го потпирам крстот до една ограда и се тргам подалеку од сиот тој циркус.
    Палам цигара.
      
    Ми беше далечен роднина но и комшија. Емил Павлов – Шпанец. Живееше сам во двоспратна куќа спроти нашата. Вдовец, без деца; поранешен референт во рафинерија. После вториот инфаркт му дадоа инвалидска пензија. И покрај забраната од лекарите, продолжи да пие. Се уништуваше перманентно.
    Уште од мал кај него поминував добар дел од денот. Моите не ми бранеа. Ми беше пријатен неговиот хаос од книги, плочи, стрипови, еротски списанија. На ѕидовите имаше некакви чудни колажи од фурнир што ги правел татко му, икона на Свети Никола, еден огромен плакат на Бијело Дугме и постери од Ленон, Демис Русос, Индекси. Во младоста имал група. Свирел на игранки. Го гледав на фотографии со долга коса и обетка. Кога се вратил од војска, заедно со уште двајца другари формирале трио и изведувале мексикански песни кои во тоа време биле многу популарни. Ме учеше да ги пеам: Malaguena, Granada, Mama Juanita, Besa me mucho. Имаше еден куп синглици кои ги пуштавме на неговата тоска.
    
Шпанија беше неговата ветена земја. Знаеше сè: површина, број на жители, климатски особености, сè за Граѓанската војна; добар дел од поезијата на Лорка и Мачадо. Велеше дека еден ден ќе ја продаде куќата и ќе замине во некое андалузиско село.
    … ќе одам бос по врелиот песок. Ќе носам бели подвратени пантaлони, раскопчана кошула и сламена шапка. Ќе имам пес кој ќе се вика Пако. Ќе пушам тенки долги цигари…, ќе пишувам песни…
    

    Сакаше да живее.
    Алкохолот го убиваше. Му попуштија и нервите. Го гледав од прозорецот (во тоа време пишував по цели ноќи), како тетеравејќи се, се прибира пред зори; Се расправа со некој имагинарен лик. Пцуе и влада, и држава. Веќе не беше оној Дикенсов Микобер, симпатичен веселник. Понекогаш






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+