Културна установа Блесок • Основана во 1998 г.
Ново од Блесок

уметноста е внатре

ISSN 1409-6900 | UDK 82+7     Блесок бр. 50 | година IX | септември-октомври, 2006



[размена]



SLOVOKULT.DE
KRUG
BALKANI
OKF







                     Рецензирано списание
Блесок бр. 50септември-октомври, 2006
Проза

Стариот е пак пијан

– извадок од романот –


/7
стр. 1
Душан Чатер

    Жужемберк ме дочека со неброени светла. Буквално. Мислам, никој не ги броеше и сето тоа, ама не може да ми се забележи зашто стварно ги имаше еден куп, неброено, ајде, посебно таму околу стариот градски град. Од далеку ме поздравуваше таа руина и, јасно, ме повикуваше на нејзините ѕидини да испијам некое румче со егзотик. Ама, да го ебам, немав време за тие ствари. За сентименталност, за сеќавања и вродени љубови кои со тек на време се претвораат во навики. Немав време. Паркирав пред зградата која единствено ја познавав, направив една црта, онака, за сила и храброст, и тргнав по скалите кон третиот кат. Не бев уверен дека некого ќе најдам во станот, но морам да признаам дека ми беше сосем сеедно. Мислам, попрво ќе видев дека нема никого отколку таму на вратата да наидам на лента со натпис ПОЛИЦИЈА и печат на бравата или во гајбата да се сите оние инспектори, детективи, Холмсови и Поарои кои со лупа би пребарувале по можните траги од убијците. Тоа сепак го немаше. Ни печат на вратата, ни инспектори. Веројатно имале доволно време сè да претресат и пак да сфатат дека тапкаат во мрак, дека немаат ни најмал траг, освен… Да го ебам, затоа и се наоѓав пред вратата на таа гајба.
    Заѕвонив. Тропав и ѕвонев.
    Ѕрн ѕрн. Чук чук и пак ѕрн ѕрн. Слушав движење од другата страна на вратата и во шпионката, како што ја вика Д., здогледав око кое ме набљудува. Потоа чкрипна клучот и на вратата се појави, кој друг ако не таа.
    „Те очекував“, рече. „Влези!“.
    Се тргна од вратата и со брз поглед низ ходникот се увери дека никој не нè видел. Ме вовлече во станот и брзо заклучи зад мене.
    „Седни“, рече и ми покажа на кујнската маса каде што еднаш веќе седев.
    Збунет, не само од дрогите, седев и гледав. Го извадив пиштолот и го ставив на масата.
    „Дојдов да те убијам!“, реков.
    „Знам, те очекував!“.
    Мислам, стварно беше спичкана. Се гледавме во очи и кимавме. Стоеше таму спроти мене, облечена во ноќница и ја чекаше смртта. Такво нешто, дружиња, и за мене беше премногу. Бидејќи некое време ништо не се случи, таа рече:
    „Ќе сварам кафе, може?“.
    Кимнав.
    „Или, може сакаш нешто жестоко, а? Имам некоја домашна ракија“, рече.
    Пак кимнав. Навистина бев изненаден од нејзината мирнотија. Отиде и од кујната чув како таму некаде во другата соба ја отвора чкрипавата врата на некој орман. Урокан каков што бев, си помислив, пази го ова, дека треба да






Изданијата на „Блесок“ од број 01 до број 93 се достапни и на веб сајтот на CEEOL.

Со купување на некој од нашите наслови, директно ги помагате нашите активности. Ви благодариме!



50%


СЛЕДЕТЕ НÈ:
посетете нè на Facebook следете нè на Twitter следете нè на Google+